به گزارش خبرگزاری مهاجر، سیدجمالالدین سجادی، خبرنگار مهاجر افغانستانی نوشت: در شرایط حساس کنونی، انتخاب جایگاه درست و هوشمندانه برای ما افغانستانیها، نقشی سرنوشتساز در آینده فردی و جمعیمان دارد. واقعیت جغرافیایی و تاریخی این است که همسایه ما ایران است، نه آمریکا. ما و ایران در یک پهنه تمدنی و جغرافیایی قرار داریم و تا ابد به یکدیگر نیازمند خواهیم بود.
ما و ایران؛ دو شاخه از یک درخت تناور
اگرچه مرزهای سیاسی امروز ما را در دو کشور مجزا تعریف میکند، اما حقیقت این است که ما میراثدار یک تمدن بزرگ هستیم. در طول تاریخ، ایران و افغانستان همواره در خوشی و ناخوشی، مرهم یکدیگر بودهاند. این مربوط به یک سال و دو سال نیست، بلکه پیشینهای تاریخی و عمیق دارد. ما از یک زبان، دین، فرهنگ، تاریخ و هنر یکسان و غمهای به هم تنیده برخاستهایم. پیوند ما فراتر از قراردادهای سیاسی است؛ یک پیوند فرهنگی و انسانی که هرگز گسستنی نیست.
آمریکا؛ همسایه نیست، غارتگر است
آمریکا آن سوی دنیاست و جز به منافع خودش به هیچ چیز دیگر نمیاندیشد، از ابتدای تاسیس این کشور تاکنون اصل اساسی سیاست آنها این بوده است که به هر شکل ممکن، جنگ را دور از مرزهای آمریکا نگهدارند.
تجربه بیست سال اشغال افغانستان به روشنی نشان داد که آمریکا هرگز به فکر رفاه، آبادی یا استقلال واقعی افغانستان نبود. آنها با شعار دموکراسی و مبارزه با تروریسم آمدند، اما حاصل کارشان ویرانی بیشتر، وابستگی اقتصادی، ایجاد حکومت فاسد و در نهایت ترک شرمآور و بیمسئولیتانه بود.
آمریکا نه تنها زیرساختهای افغانستان را آباد نکرد، بلکه تا جایی که میتوانست، منابع معدنی افغانستان را غارت کرد و بدترین جنایات را مرتکب شد و هزاران انسان بیگناه را به شکلهای مختلف و گاهی برای سرگرمی، کشت و با بیشرمی تمام از خطای محاسباتی سخن گفت.
آمریکا، افغانستان را نهبرای مردمش، بلکه برای منافع خود در منطقه میخواست. در طول تاریخ معاصر، هیچکدام از دولتهایی که برای جلب حمایت آمریکا، زیر چتر امنیتی واشنگتن رفتند، فرجامی جز ویرانی، فساد، خفت و خاری نداشتند. با این وجود بعضی افراد قادر به درک این اصل ساده نیستند و گویا چشمشان حقیقت را نمیبیند یا نمیخواهند ببینند.
بیست سال حضور آمریکا در افغانستان، میراثی جز فساد، خرابی، بی بند و باری و … برای مردم نداشته است. آنها افغانستان را ضعیف، گرسنه، نیازمند و خراب میخواهند نه افغانستانی آباد، مستقل و آزاد.
آمریکا؛ دشمن همیشگی استقلال و اسلام
آمریکا دشمن تمامی کشورهای مستقل و آزادیخواه، به ویژه ایران است. اگر نگاهی به تاریخ معاصر بیندازیم، در لیبی، عراق، سوریه، یمن، ونزوئلا و افغانستان یک الگوی تکراری میبینیم: ورود با شعار آزادی و دموکراسی، سپس سالها بمباران، تحریم، غارت منابع، ترویج فساد و در نهایت رها کردن کشور در آتش جنگ داخلی و ویرانی.
لیبی پس از دخالت آمریکایی، به بازار بردهداری و هرجومرج تبدیل شد. عراق با وعده «دموکراسی» اشغال شد و امروز با خود درگیر است. سوریه با حمایت از گروههای تروریستی به خاک و خون کشیده شد و در نهایت یک تروریست را بهعنوان رئیسجمهور معرفی کردند. اینها فقط نمونههایی از الگوی ثابت آمریکاست: «شعار دموکراسی و در عمل تخریب و ویرانی».
ما در کنار ملت بزرگ ایران ایستادهایم
اگرچه امروز اغلب کشورهای اسلامی در برابر جنایات رژیم صهیونیستی و آمریکا در ایران، سکوت شرمآوری کردهاند، اما آنچه در جریان است، جنگی تمامعیار میان نظام سلطه و اسلام است و ایران در این جنگ تنها پرچمدار اسلام ناب محمدی، اسلام مستضعفان و اسلام انقلابی است.
ما در ایران به عنوان جامعه بزرگ مهاجرین افغانستانی، سالهاست در کنار مردم ایران زندگی میکنیم. درس میخوانیم، کار میکنیم، به هم محبت داریم و در سختیها و شادیها شریک هستیم.
صرف نظر از مهاجرستیزانی که آنها نیز جیرهخوار آمریکا و اسرائیل هستند، مردم ایران در سختترین شرایط تحریم و محرومیت، با ما همدلی کردند. روا نیست که در این روزهای سخت، تنهایشان بگذاریم یا اینکه با سکوت خود، کنار بکشیم. ما در کنار مردم ایران میایستیم، چرا که ایران برای بسیاری از ما معنی وطن است.
این شعار نیست، بلکه واقعیت عینی زندگی هزاران مهاجر افغانستانی است که در این روزها قلبشان برای ایران میتپد. اگرچه همواره کسانی هستند که بدلیل سختیهای مهاجرت، خلاف این دیدگاه را دارند، اما بخش عمده مهاجرین آنگونه که در خیابانها میبینیم، در کنار ملت بزرگ ایران ایستادهاند.
انتخاب عاقلانه و شرافتمندانه آن است که ما در کنار ملت ایران بایستیم؛ نه از سر تعصب کور، بلکه از سر فهم درست از همسایگی ابدی و قدردانی از واقعیتهای زیسته.
ایستادن در کنار آمریکا نهتنها افتخار نیست، بلکه عین خفت و خاری است. چه اینکه در این روزها رییس جمهور قمارباز آمریکا با الفاظ رکیک خود، واقعیت وجودی خود را به نمایش گذاشته است. کدام انسان باشرف میتواند از یک انسان لاابالی مثل ترامپ که پرونده اپستین تنها بخشی از زندگی اوست، حمایت کند؟ کدام وجدان انسانی میپذیرد که از نتانیاهو که دستش به خون کودکان و زنان فلسطین آلوده است، به نیکی یاد کند؟
ما افغانستانیها اگر هویت خود را حفظ کنیم و در عین حال همدل و همصدا با مردم ایران باشیم، نه تنها جایگاه خود را در این سرزمین مستحکم میکنیم، بلکه سدی محکم در برابر سیاستهای سلطهگرانه آمریکا خواهیم بود.
آمریکا به ما «نیازمند» نیست و ما نیز نیازی به آمريکا نداریم، اما ما و ایران به یکدیگر نیازمندیم. پس بیایید با آگاهی و عزت، طرفدار آینده مشترک خود با همسایه تاریخیمان باشیم. و به یاد داشته باشیم، فردای جنگ، همه چیز فراموش میشود، جز سکوت دوستانمان!
