به گزارش خبرگزاری مهاجر، یان ایگلند، دبیرکل شورای پناهندگان نروژ، در پیامی در شبکه اجتماعی ایکس نوشته است که در جریان سفر اخیر خود به افغانستان با شماری از خانوادههایی دیدار کرده که در ماههای گذشته بهدلیل فشارهای امنیتی و اداری در پاکستان، ناچار به بازگشت شدهاند.
ایگلند میگوید این خانوادهها «تقریباً بدون هیچ امکاناتی» وارد افغانستان شدهاند و در شرایطی زندگی میکنند که دولت و نهادهای امدادی توان پاسخگویی به نیازهای گسترده آنان را ندارند. او تأکید کرده است که با خانوادههایی دیدار کرده که به اجبار از پاکستان بدون هیچ چیزی به کشوری برگشتهاند که اساساً توان حمایت از میلیونها انسان دیگر را ندارد.
ایگلند با اشاره به گفتوگوهایش با مادران افغان، تأکید کرده است که بسیاری از آنان تنها یک خواسته روشن دارند: آموزش دخترانشان؛ اما محدودیتهای موجود و کمبود منابع، این مطالبه ساده را نیز با مانع روبهرو کرده است.
به گفته دبیرکل شورای پناهندگان نروژ، کاهش شدید بودجههای بشردوستانه در سالهای اخیر، فعالیت این نهاد و دیگر سازمانهای امدادی را در افغانستان بهشدت محدود کرده است. او هشدار داده که همزمان با افزایش بحران انسانی، کمکهای جهانی نیز رو به کاهش گذاشته و بسیاری از برنامههای حیاتی از جمله توزیع غذا، تأمین آب، سرپناه و خدمات درمانی با اختلال مواجه شدهاند.
بر اساس ارزیابی شورای پناهندگان نروژ، ۷۳ درصد بازگشتکنندگان بیکارند و برای تأمین نیازهای اولیه زندگی با مشکلات جدی روبهرو هستند. این نهاد اعلام کرده است که از پایان سال ۲۰۲۳ تاکنون میلیونها شهروند افغانستان از کشورهای همسایه به کشور بازگشتهاند و بخش بزرگی از آنان هیچ منبع درآمدی ندارند.
ایگلند همچنین یادآور شده است که وعدههای کشورهای غربی پس از خروج نیروهای ناتو از افغانستان، امروز به «وعدههای فراموششده» تبدیل شده و مردم افغانستان در یکی از سختترین دورههای بحران انسانی قرار دارند. او گفت: «کشورهای عضو ناتو زمانی که با شتاب افغانستان را ترک کردند، وعده دادند مردم افغانستان را فراموش نخواهند کرد. اما آنچه اکنون به چشم سر میبینیم، وعدههای فراموششده و مردمی است که کاملاً نادیده گرفته شدهاند.»
شورای پناهندگان نروژ هشدار داده است که ۱۲ ولایت افغانستان با سطوح بحرانی سوءتغذیه حاد کودکان روبهرو هستند که بالاترین رقم ثبتشده تاکنون است. ایگلند گفت که سازمانهای بشردوستانه در افغانستان «کمتر از یکسوم» بودجهی مورد نیاز را در اختیار دارند و این امر آنها را مجبور میکند تا در مورد اینکه به چهکسی میتوان کمک کرد، تصمیمات غیرممکنی بگیرند.
شورای پناهندگان نروژ میگوید مقیاس و سرعت این بازگشتها فشار زیادی را بر جوامع، مسکن، معیشت و خدمات عمومی که از قبل هم بیش از حد تحت فشار بودهاند، وارد میکند.
ایگلند با انتقاد از نادیده گرفتهشدن وضعیت افغانستان گفته است که دیپلماتها و نهادهای بینالمللی که در ارائه پشتیبانی در محیطهای پیچیده تجربه دارند، باید کارهای بسیار بیشتری در افغانستان انجام دهند.