به گزارش خبرگزاری مهاجر، عرفات جمال، نماینده کمیساریای عالی سازمان ملل متحد در امور پناهندگان در افغانستان، با اشاره به بازگشت بیش از ۶.۵ میلیون شهروند افغان طی سه سال گذشته، نسبت به پیامدهای اقتصادی و اجتماعی این روند هشدار داد.
او در هشتمین کنفرانس بین‌المللی «اقدام در راستای زنان و صلح» در سئول، پایتخت کره جنوبی، گفت بازگشت این تعداد مهاجر فشار سنگینی بر ظرفیت اقتصادی و خدمات اجتماعی افغانستان وارد کرده است. به گفته جمال، بسیاری از بازگشت‌کنندگان با مشکلاتی مانند بیکاری، فقر، نبود مسکن و دشواری دسترسی به خدمات اولیه مواجه هستند. شماری از این افراد نیز که سال‌ها در کشورهای همسایه زندگی کرده‌اند، حتی مدارک هویتی لازم برای آغاز دوباره زندگی در افغانستان را در اختیار ندارند.
بزرگ‌ترین موج بازگشت مهاجران در جهان
بر اساس گزارش‌ها، از سپتامبر ۲۰۲۳ تاکنون بیش از ۶.۵ میلیون شهروند افغانستان به کشورشان بازگشته‌اند؛ رقمی که حدود ۱۵ درصد جمعیت افغانستان را تشکیل می‌دهد. نماینده کمیساریای عالی پناهندگان این میزان بازگشت را بزرگ‌ترین موج بازگشت مهاجران در جهان توصیف کرده و گفته است رسیدگی به نیازهای این جمعیت به حمایت‌های بین‌المللی نیاز دارد.
جمال تأکید کرد که کمک‌های بشردوستانه و حمایت‌های مقطعی برای حل این بحران کافی نیست و ایجاد فرصت‌های شغلی و منابع درآمد پایدار برای بازگشت‌کنندگان ضرورت دارد.
هشدار درباره پیامدهای فرامرزی
نماینده سازمان ملل هشدار داد که در صورت تداوم شرایط دشوار اقتصادی و نبود چشم‌انداز روشن برای زندگی، بازگشت میلیون‌ها مهاجر به افغانستان ممکن است به مهاجرت دوباره بخشی از آنان منجر شود؛ مسئله‌ای که پیامدهای آن می‌تواند فراتر از مرزهای این کشور باشد. او با اشاره به موقعیت جغرافیایی افغانستان و هم‌مرزی این کشور با هفت کشور، از جمله چین، پاکستان و ایران، ثبات افغانستان را برای منطقه و جهان حائز اهمیت دانست و خواستار ادامه حمایت‌های جهانی شد.
محدودیت‌های زنان؛ مانع توسعه اقتصادی و اجتماعی
جمال همچنین محدودیت‌های اعمال‌شده علیه زنان و دختران، از جمله محرومیت از آموزش و اشتغال، را از موانع توسعه اقتصادی و اجتماعی افغانستان دانست. او ممنوعیت تحصیل دختران بالاتر از ۱۲ سال را یکی از جدی‌ترین مشکلات افغانستان خواند و هشدار داد که این محدودیت‌ها نه‌تنها زندگی زنان، بلکه آینده کل جامعه را تحت تأثیر قرار می‌دهد.
به گفته او، حدود نیمی از زنان افغانستان به دلیل محدودیت‌های رفت‌وآمد، در طول ماه تنها یک یا دو بار از خانه بیرون می‌شوند. جمال با اشاره به نبود سازوکار مؤثر برای دادخواهی زنان، از فعالیت‌های سازمان ملل برای ایجاد مراکز اجتماعی، حمایت از سلامت روان و پشتیبانی از سازمان‌های تحت مدیریت زنان خبر داد و توانمندسازی اقتصادی زنان و فراهم‌سازی فرصت‌های شغلی و درآمد مستقل را از مؤثرترین راه‌های حمایت از آنان دانست.
تأکید بر حق پناهندگی
او همچنین درباره حق پناهندگی گفت: «یک پناهجو به هیچ گروه قومی، مذهبی یا فرهنگی تعلق ندارد. وقتی مردم نیاز به پناهندگی دارند، باید این کار را انجام دهند.» جمال در پایان خواستار توجه جامعه جهانی به وضعیت افغانستان و ادامه کمک‌های بین‌المللی به این کشور شد.