به گزارش خبرگزاری مهاجر، وزارت کشور آلمان در پاسخ به پرسش رسمی نمایندگان پارلمان تأکید کرد که ایالت‌های مختلف این کشور (به استثنای برمن و مکلنبورگ-فورپومرن) مشخصات ۴۸۸ شهروند افغانستان را جهت اجرای حکم اخراج به پلیس فدرال تحویل داده‌اند.
بر اساس این آمار:
– ۲۶۷ نفر از این افراد (معادل حدود ۵۵ درصد) هیچ‌گونه سابقه جرم یا محکومیت کیفری در آلمان ندارند و صرفاً به دلیل رد درخواست پناهندگی در فهرست اخراج قرار گرفته‌اند.
– علاوه بر این افراد، هفت شهروند دیگر افغان نیز در بازداشت پیش از اخراج به‌سر می‌برند.
– یک شهروند دیگر افغانستان نیز برای تضمین اجرای بازگرداندن او در بازداشت نگهداری می‌شود.
– اداره‌های ایالت‌های آلمان بین ۱۷ سرطان تا ۲۷ سنبله، مشخصات این افراد را برای پیگیری روند اخراج به پلیس فدرال ارسال کرده‌اند.
تغییر رویه برلین و گسترش دامنه اخراج‌ها به پناهجویان فاقد سوءپیشینه، پس از اظهارات مقامات ارشد امنیتی آلمان مبنی بر لزوم بازگرداندن تمامی افراد فاقد اقامت قانونی صورت می‌گیرد. الکساندر دوبرینت، وزیر داخله فدرال آلمان، پیش‌تر گفته بود که بازگرداندن افراد به افغانستان دیگر تنها به مجرمان و «افراد خطرناک» محدود نخواهد شد. او گفته بود که مطابق توافق مندرج در قرارداد ائتلافی دولت، از این پس سایر افرادی که موظف به ترک آلمان هستند نیز به افغانستان بازگردانده خواهند شد.
کلارا بونگر، نماینده حزب چپ در بوندستاگ (پارلمان آلمان)، با انتقاد شدید از این تصمیم، بازگرداندن پناهجویان به کشوری را که با بحران‌های عمیق اقتصادی، بشردوستانه و چالش‌های حقوق بشری مواجه است، مغایر با تعهدات بین‌المللی خواند. او گفت: «آلمان افرادی را که هیچ جرمی مرتکب نشده‌اند، به کشوری اخراج می‌کند که در آن یک رژیم اسلام‌گرای تروریستی حاکم است و خشونت و فقر شدید حکم‌فرماست.»
از زمان روی کار آمدن ائتلاف دولت متشکل از احزاب راست میانه و چپ میانه، در مجموع ۲۵۰ شهروند افغانستان از آلمان به افغانستان بازگردانده شده‌اند.
سازمان حامی پناهجویان «پروازول» نیز با استناد به یک پرسش پارلمانی در بوندستاگ گزارش داده است که در پایان سال ۲۰۲۵، حدود ۱۳ هزار شهروند افغانستان در آلمان مشمول الزام به ترک کشور بوده‌اند و حدود ۱۰ هزار نفر از آنان دارای دولدونگ یا برگه تحمل اقامت بوده‌اند.
اجرای روند اخراج اجباری پناهجویان نیازمند هماهنگی‌های کنسولی و پذیرش از سوی حکومت طالبان است. این موضوع برلین را در موقعیت پارادوکسیکالی قرار داده است؛ چرا که از یک سو حکومت طالبان را به رسمیت نمی‌شناسد و از سوی دیگر مجبور است برای تسهیل بازگشت این افراد، کانال‌های ارتباطی و فنی با مقامات کابل را حفظ کند.