ليلا مهاجر است

ليلا مهاجر است که حرفی نمي­زند

آزرده خاطر است که حرفی نمي­زند

ليلا نماد غربت اين حال و روز ماست

درد معاصراست که حرفی نمي­زند

ليلا براي رنج کشيدن تمام عمر

انگار حاضر است که حرفی نمي­زند

گم گشته در هياهوي رنگ و ريای شهر

انگار کافر است که حرفی نمي­زند

ليلا دلش گرفته از اين کوچه­ های تلخ

فردا مسافر است که حرفی نمي­زند

اين شعر را براي دل او سروده ام

اين بيت آخر است که حرفی نمي­زند

علی مدد رضوانی