دختر زیبای کابل

يلدا، نه شب که ماه دل ­آرای کابل است
ماه تمام در دل شب­هاي کابل است

از پشت ابر، نه که این بُرقع سیاه
با اضطراب، محو تماشای کابل است

او غصه می­خورد، به گمانم که تا هنوز
اندوهگینِ روزِ مبادای کابل است

تا صبح آه و ناله­ ی ما را شنیده است
تا صبح او به فکر مداوای کابل است

می­گفت جنگ نه، خرابی و رنج، نه،
دنبال کشفِ تازه معنای کابل است

با روسریِ آبیِ خود، پاک می­کند
او هرچه گرد بر رخ فردای کابل است

آری، برای من، من شاعر یقین کنم
یلدا، نه شب که دختر زیبای کابل است.

علی مدد رضوانی